มนุษยนิยม

ฉันแกว่งไกวความรู้สึกแปลกเปลี่ยว

หล่นจมลึกลงในกระแสน้ำวนข้างใน

กรากเชี่ยว หนาวชา

ก่อตัวเงียบๆ ลับหลังสายตาเธอ

ต่อสู้กับสำนึก

ขณะกำแพง สูงขึ้นทุกที ชัดเจนขึ้นทุกที

ไร้ถ้อยสนทนาสักคำ

ความศรัทธาอันมั่นคงน่าจะเยียวยาฉันได้

เพื่อจะเลิกถามตัวเองบ่อยๆว่า

จุดหมายปลายทางจะสกัดกั้นการเดินต่อได้จริงหรือ?

ฉันวันนี้ รู้สึกเคารพตัวเองน้อยลง.